Λαζαρίμος, Ιωάννης, 1849-1912

Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1849 με καταγωγή από την Υδρα και πέθανε το 1912. (Πηγή: Μπίρης, 1957, σελ. 504-505). Σπούδασε Χωρομετρία στο Σχολείο των Τεχνών και κατόπιν έφυγε ως υπότροφος στο Παρίσι για να ολοκληρώσει τις σπουδές του. (Πηγή: Μπίρης, 1957, σελ. 516-517). Υπήρξε μηχανικός του Δήμου Πειραιώς από τα τέλη του 19ου αιώνα, καθώς και μηχανικός του λιμ...

Πλήρης περίληψη

Αποθηκεύτηκε σε:
Ίδρυμα αποφοίτησης: Σχολείο των Τεχνών Αθήνα Ελλάδα
Κατηγορία Υλικού: Μηχανικός
Πηγή:Ιστορία του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου / Κώστα Η. Μπίρη , Αθήναι: ΕΜΠ, 1957 , 546 σ.
Μεγάλα τεχνικά έργα στην Ελλάδα : τέλη 19ου- αρχές 20ου αιώνα / Βάσιας Τσοκόπουλος , Αθήνα: Καστανιώτης, 1999 , 169 σ.
Οι Ελληνες μηχανικοί θεσμοί και ιδέες : 1900-1940 διδακτορική διατριβή / Γιάννη Αντωνίου , Αθήνα: 2004 , 336 σ.
Φορείς εργασίας:
Σημαντικά έργα:
Τόποι δραστηριότητας:
Περιοχή γέννησης:
Βιογραφικά στοιχεία:Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1849 με καταγωγή από την Υδρα και πέθανε το 1912. (Πηγή: Μπίρης, 1957, σελ. 504-505). Σπούδασε Χωρομετρία στο Σχολείο των Τεχνών και κατόπιν έφυγε ως υπότροφος στο Παρίσι για να ολοκληρώσει τις σπουδές του. (Πηγή: Μπίρης, 1957, σελ. 516-517). Υπήρξε μηχανικός του Δήμου Πειραιώς από τα τέλη του 19ου αιώνα, καθώς και μηχανικός του λιμανιού. (Πηγές: Τσοκόπουλος, Μεγάλα Τεχνικά Εργα στην Ελλάδα, τέλη του 19ου- αρχές του 20ου αιώνα, σελ. 134 και Μπίρης, 1957, σελ. 516-517). Στα έργα του συγκαταλέγονται το Δημοτικό Θεάτρο Πειραιά, ο ναός του Αγ. Κωνσταντίνου στον Πειραιά και διάφορα σχολικά κτίρια στον Πειραιά. Ως μηχανικός του λιμανιού συνέλαβε και πραγματοποίησε την ιδέα της εκχώσεως του αρχαίου λιμανιού των Αλών, καθώς και διάφορα έργα στο λιμάνι του Πειραιά. Διορίστηκε καθηγητής της Χωρομετρίας στο σχολείο των Τεχνών τον Απρίλιο του 1878 και αναδιορίστηκε καθηγητής της Τοπογραφίας, μετά την ίδρυση του Σχολείου των Βιομηχάνων Τεχνών, τον Αύγουστο του 1887. Διατήρησε την έδρα της Τοπογραφίας μέχρι το θάνατο του το 1912, θεωρείται δε ότι ανύψωσε την επιστημονική στάθμη του μαθήματος, διδάσκοντας και τον υπολογισμό των πιθανοτήτων. Από το 1888 έως το 1910 διετέλεσε υποδιευθυντής του Σχολείου Βιομηχάνων Τεχνών, με εξαίρεση το διάστημα 1901-1902. Η θητεία του στην υποδιεύθυνση συνοδεύτηκε από την εμπέδωση και οργάνωση των σπουδών. Διετέλεσε καθηγητής των Ανωτέρων Μαθηματικών στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, στην οποία πρώτος δίδαξε Γαιωδεσία και Υδρογραφία. (Πηγή: Μπίρης, 1957, σελ. 516-517). Συνέθεσε σύγγραμα Τοπογραφίας, το οποίο εκδόθηκε από το λιθογραφείο του Πολυτεχνείου. (Πηγές: Μπίρης, 1957, σελ. 516-517 και Γιάννης Αντωνίου, Οι Ελληνες μηχανικοί, θεσμοί και ιδέες 1900-1940, σελ. 109-110). Κατέθεσε μελέτη για τη διαρρύθμιση του λιμανιού του Πειραιά (1886). Η ελληνική κυβέρνηση απευθύνθηκε στο Γερμανό Κούμερ, καθηγητή στο Πολυτεχνείο του Βερολίνου. Σχετικές μελέτες κατέθεσαν και άλλοι μηχανικοί Ελληνες και ξένοι. Από τα σχέδια αυτά, κανένα δεν εφαρμόστηκε, γιατί οι πόλεμοι ανέστειλαν κάθε προοπτική. (Πηγή: Τσοκόπουλος, Μεγάλα τεχνικά έργα στην Ελλάδα, τέλη 19ου- αρχές 20ου αιώνα, σελ. 134, 136.